„F. Home (1755) opisywał właściwości fizyczne i chemiczne gleb i na ich podstawie próbował klasyfikować gleby angielskie. J.G. Wallerius (1754, 1758, 1761) analizował gleby szwedzkie. C. Sprengel (1837) wydał dzieło pod zupełnie współczesnym tytułem Bodenkunde oder die Lehre vom Boden (Gleboznawstwo czyli nauka o glebie). F.A. Fallon (1845) opisał gleby Saksonii. Lecz za właściwego twórcę gleboznawstwa w skali światowej uważa się geologa rosyjskiego W.W. Dokuczajewa (1845—1903). Zwrócił on uwagę przede wszystkim na klimat jako czyrnnik glebotwórczy i traktował glebę nie jako masę zwietrzałych skał, lecz jako żywe środowisko. Jego dzieło Rosyjski czarnoziem (1886) zawiera podstawy tak pojętego gleboznawstwa i klasyfikacji gleb. Podczas gdy Niemcy w XIX w. poświęcili wiele uwagi bardzo szczegółowym analizom składu mechanicznego i chemicznego gleb, Dokuczajew zwrócił uwagę przede wszystkim na warunki przyrodnicze, upatrując w nich istotę procesu glebotwórczego. Stworzył on własną szkołę gleboznawczą, a w
tecie Warszawskim w 1921 r. Kierownikiem jej został znany już wówczas gleboznawca Skwomir Miklaszewski.
W dniach od 14 do 27 kwietnia 1909 r. odbył się pierwszy międzynarodowy zjazd gleboznawczy w Budapeszcie, na którym ustalono zasady klasyfikacji gleb na podstawie warunków klimatycznych, cech morfologicznych, stosunków wodnych i analiz chemicznych; zalecono ujednolicenie nomenklatury i metod badawczych oraz opracowanie map gleboznawczych w skali co najmniej 1 200 000. Zjazd ten można uważać za formalne wyodrębnienie gleboznawstwa, jako samoistnej gałęzi wiedzy.“(10)